Parafia św. Jakuba Apostoła Starszego w Stawigudzie

Duch Święty fundamentem jedności

(…) „Bracia i siostry, módlmy się do Niego: Duchu Święty, pamięci Boga, ożyw w nas pamięć o otrzymanym darze. Uwolnij nas od paraliżu egoizmu i rozpal w nas pragnienie służenia, czynienia dobra. Bo gorszy niż ten kryzys, jest tylko dramat zmarnowania go, zamykając się w sobie. Przyjdź, Duchu Święty: Ty, który jesteś harmonią, uczyń nas budowniczymi jedności; Ty, który zawsze dajesz siebie, daj nam odwagę, by wyjść z siebie, aby się miłować i pomagać, by stać się jedną rodziną. Amen.”

Papież Franciszek

Moim Zdaniem – Wierzący „niepraktykujący”


Wierzący – niepraktykujący

Rozmawiałam dzisiaj z koleżanką o „praktykowaniu wiary” czyli o „chodzeniu do kościoła”. I pomyślałam, że warto o tym napisać. To tak jakbyś miał przyjaciela, tylko nie utrzymywał z nim kontaktu. Obydwoje się znacie, „przyjaźnicie” lecz  nie ma czasu na wspólne spotkanie. W gruncie rzeczy wszystko jest ok. Ale po pewnym czasie więzi słabną i pozostaje jedynie wspomnienie, świadomość, że był taki fajny ktoś, z kim się dobrze rozumieliśmy, kiedy trzeba nas wysłuchał, poradził, cieszył się z naszych sukcesów i pocieszał w trudnych chwilach.  Tylko czegoś zabrakło, aby ten stan rzeczy trwał dalej. Czego? Chęci, czasu, determinacji… I chyba tak samo się dzieje z naszymi relacjami z Bogiem.

Więc jeśli chcesz mieć prawdziwego przyjaciela (w Bogu) to trzeba dbać o podtrzymywanie relacji. Nie ma co się tłumaczyć, że ksiądz nie taki, że wierni nie idealni, że ktoś chodzi do kościoła a bliźniego obgaduje…Bez regularnych spotkań nawet największa przyjaźń jest skazana na powolną śmierć.

Dbajmy o Naszego Przyjaciela, rozmawiajmy z nim, jeśli nie mamy nic do powiedzenia przyjdźmy do Jego domu i posiedźmy w milczeniu, podarujmy Mu trochę swojego cennego czasu. Jednego możemy być pewni. Nawet po wielu latach przerwy w przyjaźni On zawsze czeka na nasz telefon.